Thursday, 24 January 2013

Day One - It Takes a Fool to Remain Sane

Singapore Airlines Boeing 777-330ER

Después de una serie de despedidas a tres tiempos y en tres ciudades diferentes - con lo que me gusta a mi llorar... - hoy era por fin el gran día. Un buen madrugón al más puro estilo Vueling, ha dado el pistoletazo de salida de lo que va a ser más de medio año danzando por Indochina - como diría el tato Felix...

Lo que parecía ser un viaje interminable ha acabado siendo más que agradable, al menos las primeras 13 horas... He tenido el placer de volar en un mega avión de una de las mejores compañías aéreas del mundo, y las horas se me han pasado volando. He comido, he visto pelis y series en la pantallita del asiento, he dormido.. La pequeña azafata en mi ha disfrutado como una enana, y la verdad que no quería que se acabase! Eso también puede haber sido debido a que mi plan se acababa en cuanto plantáse los pies en territorio Indonesio...

La escala en en el aeropuerto de Singapur ha sido bastante tranquila, aunque si que me han entrado los nervios cuándo me he dado cuenta de que el siguiente vuelo salía desde otra terminal. Pero al final ha resultado ser muy rápido y fácil y me he podido concentrar en este pequeño detalle, al parecer muy típico de Asia; la taza-agujero!



Baño en el aeropuerto de Singapur

La taza-agujero














La llegada a Jakarta ha sido bastante más tranquila de lo que me la esperaba. El control de pasaportes ha sido un momento interesante, pero finalmente he conseguido entrar en el país y con todo el equipaje! El taxi para llegar a a la ciudad me ha dado una primera clase sobre cómo funciona esta ciudad. Durante casi dos horas he tenido el placer de contemplar el tráfico Jakartino; un único atasco caracterizado por el caos. Eso si,contemplando las barbaridades cometidas por parte de motos, coches y camiones me he dado cuenta de la gran habilidad que tienen estos conductores para apurar los espacios al máximo.

Después de pensar que nos chocabamos más veces de las que quiero recordar, he tomado la decisión de dejar de mirar hacia adelante y me he concentrado en las vistas. (Tía Rosamari, tráete una maleta llena de Biodramina y chicles para el mareo haha...). La primera impresión de la ciudad es de una enorme jungla urbana. Los rascacielos se mezclan con las barracas y los puestos de comida mientras que calles comparables con autovías unen toda la ciudad.


Entre el calor, el cambio de horario, y el trafico al revés, he llegado al hostal con una confusión en el cuerpo que lo único que quería hacer era tumbarme a la cama y no levantarme hasta que llegase la hora de volver a mi casa. Y al final es lo que he hecho, 8 mágnificas horas de sueño reparador a media tarde. Por eso ahora son las 02.00 de la madrugada hora Jakartina y sigo aquí con los ojos como platos. Esto abre una dolorosa brecha en mi autoestima narcolepsica, ya que de verdad confiaba en una siesta maratoniana hasta mañana por la mañana. En mi defensa puedo decir que todo esto ha sucedido porque la vecina del nicho de al lado me ha despertado gritando en Filipino, que si no...


El nicho




















Hoy escribiré en sueco y en español por ser el primer día y todo eso, pero lo que haré normalmente es escribir cada día en uno porque si no la constancia me va a durar bien poco. De todas maneras he puesto el botón del traductor de google para que podaís ver mas o menos de que va el tema cuando escriba en sueco. Eso si, no me hago responsable de las traducciones y burradas que puedan salir del Google Translate :)

Intentaré escribir lo más amenudo posible, aunque conociéndome... Pero de verdad que lo voy a intentar! Eso si, seguro que en español habrá faltas de ortografía - sobre todo en el tema acentos.. - no me lo tengaís muy en cuenta por favor que si no me da vergûenza.

Mañana más y mejor!
Un beso a todos





Idag, eller igår, eller när det nu var - stupid tidsskillnad! - var det äntligen dags för mig att ta mitt pick och pack och bege mig mot vad som sägs är ett magiskt land.

Jag har verkligen njutit av den långa resan, eller i alla fall av den första delen. Det låter lite dumt men den lilla flygvärdinnan i mig älskade att äntligen göra en lång resa i ett stort flygplan. Det var så mysigt att jag efter 12 timmar i luften inte riktigt kände för att landa än.. Det kan i och för sig också ha varit för att min plan egentligen bara gällde fram till det att jag tog mitt första  steg i indonesisk mark...

Mellanlandningen i Sinagapore bjöd på lite härlig toahumor - som inte alls kommer att vara lika roligt när det väl blir dags för mig att lära känna den toaproceduren.. Att landa i Jakarta ett par timmar senare blev plötsligt mer känsligt, även om det mesta gick mycket bättre än förväntat. Passet stämplades efter vad kändes som en evighet av frågor och stirrande och väskan lyckades ta sig in till Jakartas flygplats med samma flyg som jag. Möjligen blev jag lite lurad på växelkursen, men jag föredrar ändå att tänka att jag inte alls blev det. Jag provade ju trots allt lite olika växelluckor och kände mig ganska smart haha..

Efter det var det bara att ta en taxi in till stan och hoppas på att hostelet inte hyrde rum till råttor och annat härligt som jag tyvärr fick en sneak peak av på Internet. MEN, taxiresan blev inte bara längre än vad jag någonsin upplevt utan också en användbar läxa för min framtida tid i Jakarta. Detta berodde inte på det långa avståndet in till stan, utan på det härliga kaoset som kännetecknar denna stad. Här består trafiken av vad som känns som en enda trafikstockning och förare som älskar adrenalin. I dessa fall, det vill säga varje dag för en Jakartabo, gäller det bara att ta det med väldigt mycket tålamod -något som vi alla vet att jag har mycket av... och låta taxichauffören göra det han gör bäst, hitta utrymmen mellan fordonen som man inte visste fanns.

Tidsskillnaden, vänstertrafiken, kaoset och vad jag tror är en släng av pms ledde mig till en otroligt behaglig och välbehövd siesta, som jag ursprungligen hoppades skulle vara ända in till morgondagen. Det tyckte uppenbarligen inte min rumskamrat som tydligen skriker när hon pratar i telefon. Trots det, hoppas jag nu efter ett par vakna timmar kunna somna om och vakna på rätt sida av sängen så att säga... Eller, säger man så?

Mycket kärlek!













1 comment:

  1. Pero buenoo!! qué rápido has empezado el blog! La verdad que va a ser un enlace para todos nosotros que queramos saber de tí. Espero que la constacia en el blog sea un aliado tuyo en esta experiencia que estás haciendo.
    Para todos aquellos que queramos saber cuando escribas en sueco, encontrare un traductor que por lo menos no hable en medio indio-suagili! hahaha.

    Muchos besos cariño!

    ReplyDelete